ေႏြေတးရွင္(မင္းဧရာ)

တိမ္နီနီကို ၾကိဳးက်စ္ဖို႔

ပ်ိဳမ်စ္တဲ့ လက္တစ္စံု

ေရစီးခြင့္ မၾကံဳတဲ့ ေဟာဒီျမစ္မွာ

ငါက ေလွလည္း ျဖစ္ဖူးျပီ ။

ဒိုင္ယာရီ စာတစ္အုပ္က

ဘ၀ ရဲ႕ျပယုဂ္ဆိုရင္

ဟိုတုန္းက ပံုျပင္ကို

ငိုစရာလို႔ မထင္ေတာ့ဘူး ။

ရာသီၾကမ္းလို႔

ခရမ္းစမ္းမပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ေျမ 

ဘယ္ဆန္းေဒးေတြ မွ တိမ္မျပာဘူး 

ဘယ္မုတ္သုန္ဦး ကေရာ

ေျခာက္ျပစ္စင္လို႔လဲ  ။

 က်ဳပ္ေလ.....................

ေဟာဒီေကာင္းကင္ထဲမွာ 

တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေရႊမံွဳၾကဲခ်င္တယ္ ။

ဒီကမ္းျပာၾကည္

သာစည္ပါလ်က္

တရပ္တေက်း

ဟို အေ၀းနယ္

စြန္႔ပယ္ခြါၾက

ရင္နာ လွျပီ....။

ဘယ္ဆီဆံုရက္

ခ်ိဳးေရတြက္လည္း

နက္နဲတစ္ထြာ

သည္၀မ္းဟာ၍

လြမ္းေငြ႕ကိုယ္စီ 

ေတာက္ေလာင္သည္သာ

သဟာအေဆြ ခြဲရေခ်ျပီ

ၾကိဳမည္အေသာ့ ျပန္လာခ်ိန္ ။

  

ေနရွိန္ပူျပင္း

ဤသလင္း ၀

မိုးျပမွိဳင္းမိွဳင္း

ေတာတိုင္းစိမ္းစို

ေကာက္ႏွံပ်ိဳ ႏွင့္

အသြင္တင့္က

သာစြဌာေန

ကၽြန္္႔ေနျပည္ကို

၀င္ခိုေမွးစက္

သင္ ေခၽြးသတ္ေစ

အေဆြ ဤသို႔ေမွ်ာ္ေသး၏ ။

 ကိုလြင္ျပင္ ႏွင့္ မစံပယ္ခ်ိဳ တို႔ အတြက္

 အမွတ္တရပါ  ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေတာ့

ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ျပန္လည္ ဆံုစည္းႏိုင္ဖို႔

ေမွ်ာ္လင့္ေနရင္း...................................။

ရာသီယြန္းမွ၊ ေငြကြန္းကခြါ

သံ၀ါတိုးတိတ္၊ ဘယ္အရိပ္တြင္

ခို၀င္ေခၽြးသိပ္ ေနရွာျပီ ။

ေ၀သီစြတ္စို၊ မ်က္၀န္းညိဳႏွင့္

ငါလည္းသင့္လို၊ ခု တစ္ကိုယ္သာ

ေရွာင္ခြါဖယ္ရုန္း၊ သူပစ္မုန္းလို႔

ေၾကြျပဳန္းသည္းဆိုင္၊ ေျဖနိုင္ပါဘဲ

ေခြယိုင္လဲလု၊ လမ္းခုလတ္ပင္

ေရးေရးထင္ထင္ မျမင္ေတာ့ ။

ဘယ္ေတာ့မွပင္၊ မၾကင္သူကို

နင္ငို ငါလြမ္း၊ ခရီးၾကမ္း၌

ေမႊးၾကဴရွိဳက္ခြင့္၊ ခါမသင့္၍

တျမည့္ျမည့္ကၽြမ္း၊ ေအာ္ျမည္တမ္းရင္း

ဤသလင္းမွာ မိုးတို႔ခါခါေစြခဲ့ျပီ ။

ခန္း၀အေရာက္ ၊ လက္ကိုေျမွက္မွ

ေခါက္မည့္တံခါး ၊ ငါ့အားဆီးၾကိဳ

မ်က္ရည္စိုနဲ႕  ပါတကား ။

ေနကားမထိုး ၊ ေလမတိုးပဲ

ပန္းမ်ိဳးထိုမွ် ၊ ညိွဳးခဲ့ရလွ်င္

အသြင္ဘယ္သို႔  ရွိေလျပီ ။

အျပစ္မဆို ၊ ေမာင့္ရင္ခိုကြယ္

ဆိုမည္ၾကံ စဲ ၊ မုတ္သုန္ထဲမို႔

ေမာင္လည္း ရင္နာခဲ့ရ၏  ။

သီကံုးျခယ္သ  ကဗ်ာလွကို

ဖြဖြဆိုရြတ္ တတြတ္တြတ္ႏွင့္

ညရင့္ရင့္ကို ယခင္လိုသာ

တစ္ကိုယ္ေရသာ ျဖတ္ျမဲ  ခင္  ။ 

ၾကည့္မိေကာင္းကင္ တိမ္လႊာစင္၍

ၾကယ္ျပင္ေဖြးေဖြး  လေရးေရးတြင္

လိပ္ျပာရႊင္ျမဴး  ေလေျပျဖဴးေသာ့

ေမွးေရာ့ထင္သည္ ခင့္ရင္ အိပ္မက္လွမည္လား ။

  

ျမသားေဗြတြင္း  အာရံုက်င္းလို

မင္းလြင္ပ်ိဳ၀ယ္  ပန္းခ်ီျခယ္မွဳန္း

ပန္းေရာင္ဖံုးမွ်  ရုန္းၾကြသူရိန္

ထိုအခ်ိန္ကို  ပန္းထိုထိုပြင့္ 

က်ဴးရင့္သံစံု  ရိပ္ျမံဳသိုက္နန္း

ေနျခည္ျဖန္းကို  ေတးဆန္းေတြဆို ၾကိဳၾကျပီ ။

ပ်က္သြားေသာ ဘေလာဒ့္ထဲက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အခုမွ အေတြးထဲမွာ ျဖဳန္ဆို ျပန္ေပၚလာလို႔

သတိရတုန္း ျပန္တင္လိုက္တာ ေခါင္းစဥ္ေတာင္ ေမ့ေနတယ္။

ဟိုတေလာတုန္းက သူၾကီးမင္း ( ကိုကိုေမာင္ ပန္းရနံ႔ )က အစရွာေပးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကလည္း ကိုယ့္ဖာသာ ဆိုရင္းရြတ္ရင္း သတိရလာတယ္ ဒါေပမယ့္လို႔ တစ္ပိုဒ္လိုေနေသးလို႔ တင္မရဘူး။

 အဲဒီေန႔က သူၾကီးမင္းက အရင္ရြတ္ျပတာ ဒီလိုေလး

( ပိေတာက္မရွိတဲ့ ေျမမွာ ကိုယ္ေႏြမျဖစ္ခ်င္ဘူး )

သူကအဲလိုရြတ္ျပေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္က လိုက္ရြတ္ၾကည့္လိုက္တာ ဒီေလာက္ေရာက္သြားတယ္

( မိုးဦးည ရင္ခြင္မွာ စံပယ္ေတြ ခို၀င္ဘူးတာဘဲ  ႏွင္းစက္တို႔ေၾကာင့္ သဇင္မေၾကြရင္ ပိေတာက္မရွိတဲ့ ေျမမွာ ကိုယ္ေႏြ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ခင္ )အခု ျပန္အမွတ္ရသေလာက္ ဆက္ေရးမယ္ေနာ္


အိုေအစစ္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔
ဂႏၳ၀င္ေျမာက္ အနမ္းတစ္ရွိဳက္
ခ်ိဳျမိန္စြာ ေထြးပိုက္ခြင့္
ခံုမင္သင့္ခဲ့ သလား..........

မိုးဦးည ရင္ခြင္မွာ
စံပယ္ေတြ ခို၀င္ဘူးတာပဲ
ႏွင္းစက္တို႔ေၾကာင့္
သဇင္မေၾကြ ရင္
ပိေတာက္မရွိတဲ့ေျမမွာ
ကို္ယ္ ေႏြမျဖစ္ခ်င္ ဘူး  ခင္...။


က်န္ေနေသာ အပိုဒ္က အေပၚဆံုး အပိုဒ္ပါ ဘယ္ေတာ့မွ အေတြးထဲမွာ ျပန္ေပၚမလဲ မသိေသးဘူး ။

ပန္ခ်င္လွ်င္ခူး

ပြင့္ဦးထိုထို 

ျမညွာညိဳ ၀ယ္ 

ခိုတြယ္ယိမ္းႏြဲ႕ 

ေကသာလဲ့စို

တစ္ပတ္လွ်ိဳတြင္

ဖြဖြဆင္ဖို႔ ေမာင္ဖူး၏ ။ 

ရွဴ႕မိအာရံု

ခြင့္မၾကံဳ၍ 

ဘယ္ပံုဘယ္ပန္း

ညခ်မ္းရည္ ညိဳ

စကားဆိုစဥ္ 

ခင့္ရင္ ဘယ္သို႔ရွိေလျပီ ။

တုန္ရီေမာဟိုက္

ရင္တြင္းလိွဳက္ဖို

သိေစလိုလွ်က္

အဆိုခက္၍

သက္ေငြ႕ ဖြဖြ 

အသာခ်ကာ

သည္ေန႔တာတို႔ ရွည္ရျပီ ။ 

ရည္စူးစိတ္သန္

ပင္တိုင္စံႏွယ္

မာန္စြယ္ ၀င့္၀င့္ 

ဒဏ္တို႔သင့္ျငား

မ်က္ထားမျငိဳ

ခင့္အလိုသာ

ဖယ္ခြါေရွာင္ပုန္း 

ခရီးဆံုးထိ 

ေၾကာ့ဆံုးဘယ္သို႔ ရွိမည္နည္း ။

ေလရူးအေသာ့    ျမဴးေဆာ့တစ္ခါ

ဟိုမွာတစ္ရြက္    ဒီတစ္ရြက္ႏွင္

ရွစ္ခြင္ျမဴဆိုင္း   ထင္တိုင္းလြမ္းေတာ့

မွိဳင္းေဖ်ာ့စြတ္စို   မ်က္၀န္းညိဳသည္

ေသြဖည္မရုန္း    ခပ္ႏံုးႏံုးပင္

     ဟိုအတိတ္ကိုႏွင္မိ၏။

မခ်ိတင္ကဲ      သံကုန္ခၽြဲသီ

ၾကားေစရည္ျငား   ရိုးဖ်ားတစ္ဖက္

ပင္အိုထက္တြင္   ရိွဳက္ငင္ငိုေၾကြး

ေဖၚေ၀းတစ္ကိုယ္   ဥၾသပ်ိဳသည္

ဆင့္ဆိုျမည္တမ္း   ပင့္သက္ႏြမ္းကို

          ငါ့လို သူလည္း

တစ္ကိုယ္တည္းသာ ေျဖေရာ့မည္။

ေရာ္ရည္မွန္းဆ   ဟိုတုန္းကမ်ား

ျမသားအေသြ႕    ေလအေ၀့တြင္

ေပ်ာ္၀င္မိန္းမူး   ကိုယ္တိုင္ခူး၍

ပြင့္ဦးကိုဆင္  ပိေတာက္ပင္သည္

ေႏြေနျခည္ေအာက္ ပန္သူေပ်ာက္၍

ႏြမ္းေျခာက္တစ္ခါ ထိုေျမလႊာ၀ယ္

 ရနံ႕ျပယ္ရွာေပေရာ့မည္။

ေႏွာင္းတျမည့္ျမည့္   ေစာင္းေရြ႕ရွာျပီ

ဒီရာသီဦး  ပိေတာက္ဖူးကို

သီခူးခြင့္နည္း  ဆင္ခြင့္လြဲလို႔

လြင့္၀ဲတစ္ေခါက္  စည္းကိုေဖါက္၍

       ေလွ်ာက္ခဲ့လည္ျပန္

ပန္းေၾကြေကာက္ခါျပန္ခဲ့သည္။

ခရီးတစ္ေထာက္

ေရၾကည္ေသာက္ရာ

ဤေျမမွာကား

ပန္းမ်ိဳးလည္းစံု

ရဂံုမမည္

ေထြလီသားရဲ

ပ်ံ၀ဲ ပိတုန္း

၀တ္ရည္သံုးရန္

သဒၵါဟန္နဲ႔

ခ်ဴျပန္ငံုဖူး

သင္ ညႊတ္ႏူးက

မွားမိေပစြ ႏွမငယ္။

မည္သို႔ဆိုေစ

ထိုထိုေျမမွာ

၀င့္ ေ၀အခ်ိဳ႕

ေၾကြအခ်ိဳ႕ႏွင့္

ဆို႔ဆို႔မ်က္ရည္

ေလ်ာ့ေျပဆံထံုး

အရွံဳးရင္ပိုက္

တိတ္တိတ္ရွိဳက္ငို

အိပ္မက္ခ်ိဳလည္း   ျပိဳခဲ့ျပီ။

အို...ႏွမငယ္

ငါတို႔ေရၾကည္

ရွာေသာက္မည္ဟု

ေျခဦးတည္စ

ပီသစိတ္ကူး

အိပ္မက္ဖူးလည္း

ေျမလူးသက္ေၾကြ

ခူးေျခြပိတုန္း

၀တ္ရည္သံုးသူ

ခ်င့္ခ်ိန္ယူေတာ့

ကဗ်ာတေက်ာ့

ဆံုးသည့္အခ်ိန္။