ေႏြေတးရွင္(မင္းဧရာ)

ခေရရိပ္

ေတြး တဆိတ္ခို၀င္ေတာ့

ျမညွာေႏွာ့ အေသြးညီကို

ကၽြန္ေရြးကာ သီခဲ့ပါရဲ႕

ရြယ္ရည္တဲ့ ခင့္ထံမွာ

ေလွာင္ရယ္ဟန္ အေသြးငယ္ေၾကာင့္

ငံု႔ကာေလွ်ာက္ ေနာက္တဖန္

လည္ျပန္ကာ မၾကည့္ေတာ့ပါဘု

ဒီပြင့္ဦး ခေရကိုျဖင့္

ဟို ကုန္းျမင့္ထြဋ္ေစတီမွာ

ခင့္ကိုရည္ လွဴခဲ့ျပီ မို႔

ဆံုးအဖို႔ သံသရာ

သူ႕လိုသာ ခင္ သင္းေပလိမ့္

စိုးဆိတ္မွ် မျငင္ပါဘူး

ဆုထူး ထို ပန္ခြင့္ကိုမင့္

ခါသင့္၍ ၾကံဳပါလ်င္

တမယ္ ခင္

ထာ၀စဥ္ ေပ်ာ္ေစေတာ့

ျမညွာေႏွာ့ အေသြးညီ

ကၽြန္ေရြးသီ ခေရကံုး ျဖင့္

ေနာက္ဆံုးပင့္ လက္ဆယ္စံု

ခင့္ အတြက္ပံုခဲ့ပါ ရဲ႕

ပ်က္ရယ္ဖြဲ႔  ၾကမၼာညိဳစဥ္

ခေရပင္ ဒီအရိပ္က ေတြးစိတ္ ဆုေတာင္း ။

................................................................................................................................................... 

( သူၾကီးမင္း ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ လံုးသလိုလို ျပားသလိုလို  ေအာက္ပါမ်ား )

ဟို အေပၚက( ခေရရိပ္ )ကိုေရးေနရင္း အဆံုးသတ္ရန္ အတြက္ အေတာ့္ကို ရြာလည္သြားပါတယ္ 

ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ေရးေနရင္းနဲ႕  ကိုေရးေနတာ ဘယ္ထဲကို အက်ံဳး၀င္ေနမွန္း မသိေတာ့ပါဘူး

ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္ေတာ္ သူၾကီးမင္းကို လွမ္းျပီး အကူအညီ ေတာင္းရပါေတာ့တယ္  ေအာက္မွာ ပထမ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတာေရာ သူၾကီးမင္း  ျပင္လိုက္တာေရာ ထို လံုးသလိုလို ျပားသလိုလိုထဲကေန ခြဲစိတ္လိုက္တာေရာ ကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

 

ထိုသို႔ တင္ျပရျခင္းမွာ ဘာရယ္လို႔ ရည္ရြယ္ျခင္းမရွိေပမယ့္လို႔  စာေပ အႏုပညာ ယဥ္ေက်းမွဳ႕မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္လာတဲ့အခါ ( ငါမွသိ ငါမွတတ္ ငါ့အထက္ ဘယ္သူမွမရွိ  ဆိုသူေတြ  )တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ရွံဳ႕ခ်ေနၾကျခင္းထက္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္ကေန ၀ိုင္း၀န္း ကူညီေျဖရွင္း ျခင္းက ပိုမိုသာလြန္ ေကာင္းမြန္းေၾကာင္းကိုသိေစ လိုယံု သက္သက္ျဖင့္  တင္ျပရျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ခင္မ်ာ ။

 ............................................................................................................................................

       ( ပထမ ကၽြန္ေတာ္ ေရးေနရင္း က သူၾကီးမင္းထံ အကူအညီ ေတာင္းခံပံု )

 

ခေရရိပ္
ေတြး တဆိတ္ခိုဝင္ေတာ့
ျမညွာေႏွာ့ အေသြးညီကို
က်ြန္ေရြးကာ  သီခဲ့ပါရဲ႕  

ရြယ္ရည္တဲ့  ခင့္ ထံမွာ
ေလွာင္ရယ္ဟန္  အေသြးငယ္ေၾကာင့္
ငံု႔ကာေလ်ွာက္ ေနာက္တစ္ဖန္
လည္ျပန္ကာ မၾကည့္ေတာ့ပါဘု

ဒီပြင့္ဦး  ခေရကိုျဖင့္
ဟိုကုန္းျမင့္ ထြဋ္ေစတီမွာ
ခင့္ ကိုရည္ လွဴခဲ့ျပီ မို႔
ဆံုးအဖို႔ သံသရာ
သူ႔ လိုသာ ခင္ ေမႊးေပလိမ့္

စိုးဆိတ္မ်ွမျငင္ပါဘူး
ဆုထူးထို ပန္ခြင့္ကိုမင့္
ခါသင့္၍ ၾကံဳပါ လ်ွင္
တမယ္ ခင္
ထာဝစဥ္ ျပံဳးေစေတာ့
ျမညွာေႏွာ့ အေသြးညီ
က်ြန္ေရြးသီ  ခေရကံုးျဖင့္
ေနာက္ဆံုးပင့္ လက္ဆယ္စံုကို
ခင့္ အတြက္ ပံုခဲ့ပါရဲ႕   ေလး......။

အထက္ပါ ကဗ်ာ လိုလို ဘာလိုလိုက ဘယ္စရင္း ဝင္ေနမွန္းမသိဘူးဗ်ာ  ေနာက္ျပီး  တစ္ပုိဒ္ခ်င္းစီမွာ  ပုဒ္မ  ခ်သင့္ မခ်သင့္  ေပါ့   ကဗ်ာ ရဲ႕    အဆံုးသတ္ပံုေလးကိုလည္း  သံုးသပ္ေပးပါဦး ျပင္သင့္ရင္လည္း  ျပင္ေပးပါ သူၾကီးမင္းေရ ။

........................................................................................................................................

( သူၾကီးမင္း ကၽြန္ေတာ့္ ထံသို႔ ျပန္ပို႔ပံု )

ခင့္အတြက္ ပုံခဲ့ပါရဲ့

ယုံကြဲ႔ ခင္ေလး။

  

အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလိုမ်ိဳး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေဖးမ မွဳ႕မထားၾကပါဘဲ ငါမွသိ ငါမွတတ္ ငါ့အထက္ ဘယ္သူမွ မရွိဆိုတဲ့ အေတြးေတြ နဲ႔မ်ား ခင္ဗ်ားတို႔က  ျမန္မာ့ စာေပ ေလာကၾကီးကို တိုးတတ္ေအာင္ လုပ္မည္ေလး ဘာေလးနဲ႕  ဘုန္းၾကီး ႏွင့္ ဘီး နီးျပီးဆိုသလိုပါဘဲ သိပ္ေ၀းလွတယ္ မထင္ပါဘူး ။

 ( သူၾကီးမင္း `၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရယူမိဘဲ သူ႕ဆီမွ ျပန္ပို႔ထားေသာ mail အတိုင္း တင္ျပမွဳ႕ေလးေတြကို ေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ သူၾကီးေရ )။

တိမ္ညိဳရည္ေမွာင္

ေလေျပေဆာင္စဥ္

မာန္ေစာင္ထစ္ခ်ဳန္း

ေရႊျပည္ဖံုးမွ်

ဘယ္အမုန္းေၾကာင့္ ရြာသနည္း ။

 

စိမ္စိုသစ္လြင္

သည္လြင္ျပင္မွာ

ကန္ေရလည္းျပာ

ပ်ိဳးလည္းသာ၍

စဲပါခဏ

ေတာင္းပန္ရသည္

ဦးမာဃ သို႔ပို႔ေသာ စာ ။   

 

အရင္ဘေလာဒ့္ေဟာင္းက ကဗ်ာေလးပါဗ်ာ

အေတြးထဲ ေပၚလာတုန္း ျပန္တင္လိုက္တာ။

 

ဆန္ေကာေလာက္မွ မနက္တဲ့ ေဇာက္နဲ႕

မိုးေပၚေထာင္ေဖါက္ေနလိုက္ၾကတာ တဒိုင္းဒိုင္း

အဲဒီ သမိုင္းထဲမွာ ဘယ္ဗ်ိဳင္းမွ ငါး မေရွာင္ဘူး ။ 

တိမ္နီနီကို ၾကိဳးက်စ္ဖို႔

ပ်ိဳမ်စ္တဲ့ လက္တစ္စံု

ေရစီးခြင့္ မၾကံဳတဲ့ ေဟာဒီျမစ္မွာ

ငါက ေလွလည္း ျဖစ္ဖူးျပီ ။

ဒိုင္ယာရီ စာတစ္အုပ္က

ဘ၀ ရဲ႕ျပယုဂ္ဆိုရင္

ဟိုတုန္းက ပံုျပင္ကို

ငိုစရာလို႔ မထင္ေတာ့ဘူး ။

ရာသီၾကမ္းလို႔

ခရမ္းစမ္းမပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ေျမ 

ဘယ္ဆန္းေဒးေတြ မွ တိမ္မျပာဘူး 

ဘယ္မုတ္သုန္ဦး ကေရာ

ေျခာက္ျပစ္စင္လို႔လဲ  ။

 က်ဳပ္ေလ.....................

ေဟာဒီေကာင္းကင္ထဲမွာ 

တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေရႊမံွဳၾကဲခ်င္တယ္ ။

ဒီကမ္းျပာၾကည္

သာစည္ပါလ်က္

တရပ္တေက်း

ဟို အေ၀းနယ္

စြန္႔ပယ္ခြါၾက

ရင္နာ လွျပီ....။

ဘယ္ဆီဆံုရက္

ခ်ိဳးေရတြက္လည္း

နက္နဲတစ္ထြာ

သည္၀မ္းဟာ၍

လြမ္းေငြ႕ကိုယ္စီ 

ေတာက္ေလာင္သည္သာ

သဟာအေဆြ ခြဲရေခ်ျပီ

ၾကိဳမည္အေသာ့ ျပန္လာခ်ိန္ ။

  

ေနရွိန္ပူျပင္း

ဤသလင္း ၀

မိုးျပမွိဳင္းမိွဳင္း

ေတာတိုင္းစိမ္းစို

ေကာက္ႏွံပ်ိဳ ႏွင့္

အသြင္တင့္က

သာစြဌာေန

ကၽြန္္႔ေနျပည္ကို

၀င္ခိုေမွးစက္

သင္ ေခၽြးသတ္ေစ

အေဆြ ဤသို႔ေမွ်ာ္ေသး၏ ။

 ကိုလြင္ျပင္ ႏွင့္ မစံပယ္ခ်ိဳ တို႔ အတြက္

 အမွတ္တရပါ  ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေတာ့

ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ျပန္လည္ ဆံုစည္းႏိုင္ဖို႔

ေမွ်ာ္လင့္ေနရင္း...................................။

ရာသီယြန္းမွ၊ ေငြကြန္းကခြါ

သံ၀ါတိုးတိတ္၊ ဘယ္အရိပ္တြင္

ခို၀င္ေခၽြးသိပ္ ေနရွာျပီ ။

ေ၀သီစြတ္စို၊ မ်က္၀န္းညိဳႏွင့္

ငါလည္းသင့္လို၊ ခု တစ္ကိုယ္သာ

ေရွာင္ခြါဖယ္ရုန္း၊ သူပစ္မုန္းလို႔

ေၾကြျပဳန္းသည္းဆိုင္၊ ေျဖနိုင္ပါဘဲ

ေခြယိုင္လဲလု၊ လမ္းခုလတ္ပင္

ေရးေရးထင္ထင္ မျမင္ေတာ့ ။

ဘယ္ေတာ့မွပင္၊ မၾကင္သူကို

နင္ငို ငါလြမ္း၊ ခရီးၾကမ္း၌

ေမႊးၾကဴရွိဳက္ခြင့္၊ ခါမသင့္၍

တျမည့္ျမည့္ကၽြမ္း၊ ေအာ္ျမည္တမ္းရင္း

ဤသလင္းမွာ မိုးတို႔ခါခါေစြခဲ့ျပီ ။

ခန္း၀အေရာက္ ၊ လက္ကိုေျမွက္မွ

ေခါက္မည့္တံခါး ၊ ငါ့အားဆီးၾကိဳ

မ်က္ရည္စိုနဲ႕  ပါတကား ။

ေနကားမထိုး ၊ ေလမတိုးပဲ

ပန္းမ်ိဳးထိုမွ် ၊ ညိွဳးခဲ့ရလွ်င္

အသြင္ဘယ္သို႔  ရွိေလျပီ ။

အျပစ္မဆို ၊ ေမာင့္ရင္ခိုကြယ္

ဆိုမည္ၾကံ စဲ ၊ မုတ္သုန္ထဲမို႔

ေမာင္လည္း ရင္နာခဲ့ရ၏  ။

သီကံုးျခယ္သ  ကဗ်ာလွကို

ဖြဖြဆိုရြတ္ တတြတ္တြတ္ႏွင့္

ညရင့္ရင့္ကို ယခင္လိုသာ

တစ္ကိုယ္ေရသာ ျဖတ္ျမဲ  ခင္  ။ 

ၾကည့္မိေကာင္းကင္ တိမ္လႊာစင္၍

ၾကယ္ျပင္ေဖြးေဖြး  လေရးေရးတြင္

လိပ္ျပာရႊင္ျမဴး  ေလေျပျဖဴးေသာ့

ေမွးေရာ့ထင္သည္ ခင့္ရင္ အိပ္မက္လွမည္လား ။

  

ျမသားေဗြတြင္း  အာရံုက်င္းလို

မင္းလြင္ပ်ိဳ၀ယ္  ပန္းခ်ီျခယ္မွဳန္း

ပန္းေရာင္ဖံုးမွ်  ရုန္းၾကြသူရိန္

ထိုအခ်ိန္ကို  ပန္းထိုထိုပြင့္ 

က်ဴးရင့္သံစံု  ရိပ္ျမံဳသိုက္နန္း

ေနျခည္ျဖန္းကို  ေတးဆန္းေတြဆို ၾကိဳၾကျပီ ။

ပ်က္သြားေသာ ဘေလာဒ့္ထဲက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အခုမွ အေတြးထဲမွာ ျဖဳန္ဆို ျပန္ေပၚလာလို႔

သတိရတုန္း ျပန္တင္လိုက္တာ ေခါင္းစဥ္ေတာင္ ေမ့ေနတယ္။

ဟိုတေလာတုန္းက သူၾကီးမင္း ( ကိုကိုေမာင္ ပန္းရနံ႔ )က အစရွာေပးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးကလည္း ကိုယ့္ဖာသာ ဆိုရင္းရြတ္ရင္း သတိရလာတယ္ ဒါေပမယ့္လို႔ တစ္ပိုဒ္လိုေနေသးလို႔ တင္မရဘူး။

 အဲဒီေန႔က သူၾကီးမင္းက အရင္ရြတ္ျပတာ ဒီလိုေလး

( ပိေတာက္မရွိတဲ့ ေျမမွာ ကိုယ္ေႏြမျဖစ္ခ်င္ဘူး )

သူကအဲလိုရြတ္ျပေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္က လိုက္ရြတ္ၾကည့္လိုက္တာ ဒီေလာက္ေရာက္သြားတယ္

( မိုးဦးည ရင္ခြင္မွာ စံပယ္ေတြ ခို၀င္ဘူးတာဘဲ  ႏွင္းစက္တို႔ေၾကာင့္ သဇင္မေၾကြရင္ ပိေတာက္မရွိတဲ့ ေျမမွာ ကိုယ္ေႏြ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ခင္ )အခု ျပန္အမွတ္ရသေလာက္ ဆက္ေရးမယ္ေနာ္


အိုေအစစ္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔
ဂႏၳ၀င္ေျမာက္ အနမ္းတစ္ရွိဳက္
ခ်ိဳျမိန္စြာ ေထြးပိုက္ခြင့္
ခံုမင္သင့္ခဲ့ သလား..........

မိုးဦးည ရင္ခြင္မွာ
စံပယ္ေတြ ခို၀င္ဘူးတာပဲ
ႏွင္းစက္တို႔ေၾကာင့္
သဇင္မေၾကြ ရင္
ပိေတာက္မရွိတဲ့ေျမမွာ
ကို္ယ္ ေႏြမျဖစ္ခ်င္ ဘူး  ခင္...။


က်န္ေနေသာ အပိုဒ္က အေပၚဆံုး အပိုဒ္ပါ ဘယ္ေတာ့မွ အေတြးထဲမွာ ျပန္ေပၚမလဲ မသိေသးဘူး ။

ပန္ခ်င္လွ်င္ခူး

ပြင့္ဦးထိုထို 

ျမညွာညိဳ ၀ယ္ 

ခိုတြယ္ယိမ္းႏြဲ႕ 

ေကသာလဲ့စို

တစ္ပတ္လွ်ိဳတြင္

ဖြဖြဆင္ဖို႔ ေမာင္ဖူး၏ ။ 

ရွဴ႕မိအာရံု

ခြင့္မၾကံဳ၍ 

ဘယ္ပံုဘယ္ပန္း

ညခ်မ္းရည္ ညိဳ

စကားဆိုစဥ္ 

ခင့္ရင္ ဘယ္သို႔ရွိေလျပီ ။

တုန္ရီေမာဟိုက္

ရင္တြင္းလိွဳက္ဖို

သိေစလိုလွ်က္

အဆိုခက္၍

သက္ေငြ႕ ဖြဖြ 

အသာခ်ကာ

သည္ေန႔တာတို႔ ရွည္ရျပီ ။ 

ရည္စူးစိတ္သန္

ပင္တိုင္စံႏွယ္

မာန္စြယ္ ၀င့္၀င့္ 

ဒဏ္တို႔သင့္ျငား

မ်က္ထားမျငိဳ

ခင့္အလိုသာ

ဖယ္ခြါေရွာင္ပုန္း 

ခရီးဆံုးထိ 

ေၾကာ့ဆံုးဘယ္သို႔ ရွိမည္နည္း ။