ေႏြေတးရွင္(မင္းဧရာ)

ရွဴ႕ေပ်ာ္သေယာင္

ထိုျပည္ေထာင္၀ယ္

ပိတ္ေမွာင္ကာဆီး

ဥာဏ္ရည္မီးလည္း

ထိန္ညီးမစြမ္ ႏိုင္ရွာျပီ ။

ၾကယ္ညီတစ္ဆုပ္

သန္းေခါင္းယုတ္ ၌

ဖုံးအုပ္တိမ္မဲ

အားအံခဲလည္း

မြဲျမဲ မျမင္

မ်ားလူ ရွင္ တြင္

ကၽြန္႔ထင္ပညာမရွိျပီ ။

ေရစီးေျပစြာ

ေလလာျဖန္႔ျဖဴး

ေတးက်ဴးညီညီ

ေမာင္မယ္သည္လည္း

သိပ္သည္းက်ဥ္းေျမာင္း

ငါ မာန္ေစာင္းႏွင့္ 

ေတြးခ်င့္မေျမာ္

ျပည္ေတာ္ဘယ္ေတာ့ ျငိမ္းမည္နည္း ။

စိမ္းရြက္ၾကိဳၾကား

သူခိုနား၍

ကၽြမ္းေျမ႕ ရင္တြင္း

ညအဆင္းလည္း

လမင္းအေရာင္ ခါးခဲ့ျပီ ။

*******************************

ရြက္က်န္ရာသီ

ေရာ္ေလသည္ေနာက္

ေမးေထာက္ေတာင္စြယ္

လြမ္းေရာင္ျခယ္မွဳန္း

သီကာကံုးလည္း

ေၾကာ့ဆံုးသူ႔ထံ

ဆင့္ရန္ အခြင့္မရွိျပီ ။

********************************

လိပ္ျပာငယ္သိမ္

အေတြးအိမ္လည္း

ကြန္႔ခ်ိန္မစြမ္း

ကဗ်ာ ပန္းတို႔

ညစ္ႏြမ္း၍သာ ေနေတာ့သည္ ။

*********************************

အခုရက္ပိုင္းမွာ

ဘာမွမေရးႏိုင္ခဲ့ဘူး ဒါေၾကာင့္

ကဗ်ာတိုေလးေတြ စုျပီး တင္ထားလိုက္မိတယ္ဗ်ာ  ။

ဘေလာဒ့္ေဒး တဲ့............

ေရးမည့္သာ ေရးရတယ္ လြန္းသြားခဲ့တာေတာင္ ၾကာေနပါျပီ

အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနတာေရာ  အရွဳပ္ေတြ လုပ္ေနတာေရာ ဆိုပါေတာ့

စာဖတ္ျခင္း ဘေလာဒ့္လည္ျခင္းေတြလည္း အေတာ္ေလး က်ဲသြားတယ္

ဒီေန႔ညမွ သာ စိတ္လိုလက္ရ ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးမယ္ ဆိုျပီး

တက္လာလိုက္တာ ဘေလာဒ့္ဂါေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕

စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာ ေရးထားတာကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့

အေတာ္ေလးကို အံ့ၾသသြားမိတယ္  ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့

ဘေလာဒ့္တခြင္ မွာ အခုလို တဂ္ပိုစ့္ေလးေတြ မျမင္ရတာ

အေတာ့္ကို ၾကာေနပါျပီ  သိပ္လည္း  မေရးၾကေတာ့ပါဘူး

အထူသျဖင့္ အမ်ိဳးသားေတြ သိပ္အေရးနည္းသြားၾကတယ္

အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ ေရးေနၾကစဲ ပါ ဘာရယ္လို႔ မဟုတ္ဘူး

ဆိုရင္ေတာင္ ဘေလာဒ့္ေဒး အမွတ္တရ အျဖစ္ကေန

ဘေလာဒ့္ေလာကၾကီး အသက္ျပန္၀င္လာတာကိုေတာ့

ေက်းဇူးတင္မိတယ္ ။

ဟိုတုန္းမ်ား  တစ္ရက္ တစ္ရက္

တက္လာသမွ်ပိုစ့္ေတြ ႏိုင္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္ပါဘူး

သိပ္ေရးၾကပါတယ္ ဖတ္လည္း ဖတ္ၾကပါတယ္

တစ္အိမ္တက္ တစ္အိမ္ဆင္း ေပါ့ဗ်ာ

အခုမ်ားေတာ့  ဘေလာဒ့္ထဲ ၀င္ရမွာေတာင္ ပ်င္းလာတယ္

၀င္ၾကည့္လိုက္ရင္း ပိုစ့္ မတက္လို႔ ျပန္ထြက္လိုက္ရင္း

ေနာက္ရက္ၾက ျပန္၀င္ၾကည့္လိုက္ရင္း  ဘယ္သူမွ မတင္လို႔

ျပန္ထြက္လိုက္ရင္း ဆုိေတာ့ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ဘေလာဒ့္ ထဲကိုေတာင္

ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ ေနမွ တစ္ခါသာ ၀င္ျပီး လိုက္ဖတ္မိေတာ့တယ္

အဲေလာက္အထိေအာင္ ေရးအား နည္းသြားေတာ့ ဘေလာဒ့္ရြာၾကီးဟာ

ေျခာက္ကပ္ကပ္ ႏိုင္သြားတာေတာ့ အမွန္ပဲ ။

ဒီလိုအေျခအေနကေန ျပန္လည္ ႏိုးထလာၾကပါျပီ

အရင္လုိ ရယ္လိုက္ ေမာလိုက္ စလိုက္ ေနာက္လိုက္

မွ်ေ၀ ခံစားလိုက္နဲ႕ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း  ဆက္လက္ျပီး

ဘေလာဒ့္လည္ ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ႏွင့္  ဘေလာဒ့္ဂါ

အေပါင္းသည္လည္း  က်န္းမာ ခ်မ္းသာစြာ

( လူပ်ိဳးၾကီးမ်ား ႏွင့္  အပ်ိဳၾကီး မ်ားသည္လည္း :p )

အစစ  အရာရာ အဆင္ေျပႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္ရင္း

မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပီးျပည့္စံုေသာ ဘေလာဒ့္ေဒးေလးမွသည္

ေနာက္ေနာင္ ႏွစ္မ်ားတိုင္ေအာင္ ဆက္လက္ျပီး

ေရးသားႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ......................။

မွတ္ခ်က္

*******

ေနာက္က်ေနျပီမို႔  မေရးေတာ့ပါဘူးလို႔  အပ်င္းထူးျပီး

မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ ေနသူမ်ား  ေရးသားၾကပါကုန္

ဘယ္သူေတြလည္းဆိုတာ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္

ကိုယ့္ဖာသာ သိၾကပါ မေရးလို႔ေတာ့ အေတြ႕ပဲဗ်ာ ။

ဖုန္ထဲမွာပဲ  လူးလူး

ေခ်ာင္းနဖူးမွာပဲ  အိပ္အိပ္

ျခံဳသိပ္ရာမွာပဲ  ခိုခိုွ

ဇာတ္နာေအာင္ က်ဳပ္မငိုဘူး  ။

က်ဳပ္ကၽြမ္းမွ လန္းမည့္ပန္း

က်ဳပ္အလြမ္းနဲ႕ ခ်မ္းမည့္ ျမင္းမိုရ္

ေဟာသည့္  ျပႆဒါးရက္ကို

က်ဳပ္ၾကိတ္ၾကိတ္ျပီး  ခ်ိဳျပစ္လိုက္တယ္ ။

ေထာင္ခ်င္ေထာင္  တန္းခ်င္တန္း

ငရဲထက္ ၾကမ္းတဲ့ ျပည္အ၀င္

ေမးတင္မိတာလည္း ခဏ  ခဏ

ဒါေပမယ့္ေလ  က်ဳပ္တံေတြးေတြပဲ  မ်ိဳမ်ိဳခ်ေနရတယ္ ။

ခရီးဖင့္ေႏွး

ရြာရက္ေ၀းမွ

ၾကဴေမႊးပန္းငံု

ရင္ေငြ႔လံွဳသည္

ပဇၨဳန္ ဘယ္သို႔ရွိေပမည္ ။

ေ၀ပါ ေစြရွာ

ဟို အခါက

အျငိဳးခ်ေခ်

ျမရည္ေဖြ လိမ္း

တမင္စိမ္း လည္း

ရာသီသိမ္းထိ ေစြဖူး၏ ။

အခုေတာ့ျဖင့္ေလ

ပန္းေႏွာင္း

မိုးေႏွာင္း

မရြာေကာင္းမွ

ဒီေရေတာင္းသူ

ထိုမဥၨဴ ခို

တိမ္ညိဳ မျပိဳသာေတာ့ျပီ ။

တိမ္ညိဳေတြငိုကာ မွ
စိုခြင့္ရမယ့္ ဒီေျမလည္း
ကြဲအက္ခါေနပါေစေတာ့  ။

 ေငြၾကယ္ေတြ အေရာင္ၾကြဖို႔
ေမွာင္ျပရတဲ့ သန္းေခါင္လို
ေကာင္းကင္ညိဳလို႔ မငိုေတာ့ဘူး  ။

ပန္ခဲ့ဘူးေသာ  သစၥာေၾကာင့္
ဆုတစ္ခုအျဖစ္ ေျမွာက္ခဲ့ရင္
ကိုယ္တိုင္ခ်ဴဆင္ခြင့္   ရမွ
ပန္းလွလွကို  ျမင္ပါရေစ ။

ကၽြမ္းျမိဳက္ေလာင္ဆူ

ရင္၌ပူ လို႔ 

က်ဴက်ဴဟစ္ ေၾကြး

ပိုက္ေထြးေသာက

ထိုေႏြညလည္း က်န္ခဲ့ျပီ ။

ေ၀့သီမ်က္၀န္း

ေသာကစြန္း လို႔ 

ေႏြကၽြန္းအလည္

အလြမ္းသည္ ပင္ 

ဆိတ္ကြယ္ သံတိုး

ဤျမဴခိုးနဲ႕

ခပ္တိုးတိုးသာ ေ၀ေတာ့၏ ။

ေမ်ာလြင့္ရွည္ၾကာ

ေရာ္ရြက္၀ါ ႏွင့္

ဒဏ္သင့္ အတူ

မ်က္ရည္ပူလည္း

အက္ကြဲခန္းေျခာက္

ေျခရာေဖ်ာက္လို႔

ကြယ္ေပ်ာက္ငံု႔လွ်ိဳး

ထိုညဆိုး မွ

ေသာက တစ္ေရးႏိုးခဲ့ခ်ိန္ ။

 ေဟာဒီ မ်က္ရည္စက္က
သမုဒယ လို႔ဆိုခဲ့ရင္
ေမာင္ ေခါင္းခါဖို႔ မျပင္ဘူး

 ေငြၾကယ္ေတြ ဖူးဖို႔
ညဦးက ေမွာင္ရရင္
အဲဒီ ရင္ျပင္က ေသာက
ေမာင္ဖြဖြေလး သိမ္းထားမယ္ ။

ဘယ္ေတာ့မွ မျပယ္ေသာ ရနံ႔
ခင္းျဖန္႔ထားတဲ့ ေျမလႊာ
ေၾကြရဲမွ  ေဝ ပါခင္ ။

လြင့္စင္သြား ေသာ မ်က္ရည္စက္
ခြင္းထြက္သြားတဲ့ ႏွလံုးသား
ႏွစ္သိပ့္ဖို႔ၾကိဳးစား ရင္း
သမုဒယ နံနက္ခင္း မွာ
ခ်စ္ျခင္းတို႔ ေဝခဲ့ျပီ
သစၥာ တရားနဲ႔ခ်ည္ေသာ ၾကိဳး
ခပ္တိုးတိုးေလး ရိုက္ခတ္
အေဝးဆံုးထိ ခရီးဆက္မယ္  ။

ငါကားထံုဘိ
ႏံုလိုက္သည့္ဥာဏ္
မိကိုခ်န္၍

ေကာက္ႏံွ သစ္ပဲ
တစ္ေကာင္တည္းမ်ိဳ
မိအို ဘယ္သို႔ရွိေလျပီ ။

မ်က္ဝန္းညိဳမိွဳင္း
နားတို႔ ထိုင္း၍
ခါးကိုင္း ႏံုခ်ိ
ရွိေပသိ ျငား
ရင္မ်ား လိွဳက္ဆူ
ကြ်န္႔တြက္ပူလို႔
ႏွဳတ္ၾကဴသံေပး
ငါ့သားကေလး  သာပါစ  ။

မာရပါသည္
ခြန္းတံု႔သည္မွ
စီးက်ရွာ သည္
ထို မ်က္ရည္ကား
ပီတိ ေလလား  ေသာကလား   ။

သတၱ၀ါေတြ  က်န္းမာပါေစ

ခ်မ္းသာပါေစ  ဆိုယံုနဲ႕

မကံုလံုတဲ့  ကာလ ေတြအနားမွာ

နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း  တရားေတြက

နား၀ေရာက္မွ  ျပန္ျပန္ၾကြ

ကေလးေတြ ထမင္း၀ၾကရဲ႕လား   မၾကည္ျပာ။ 

ေတာ္ရာမွာေန ေနတာလား  

ေနရာမွာ  ေတာ္ရပါမ်ားေတာ့ 

အေႏြး ဓါတ္ေလ်ာ့တဲ့  ရက္မ်ားဆို

ေစာင္ျခံဳထားပါ  မၾကည္ျပာ

ဘ၀ဆိုတာ  ေရမ်ားရာရြာတဲ့မိုး။ 

တိမ္ညႊတ္ကို  မခ်ိဳးပါနဲ႕

ေဗဒါေတြ  ညွိဳးတဲ့ကမ္းမွာ

ေလေတြသာ ဖမ္းဆုပ္

တစ္မိုးခ်ဳပ္ျပန္ျပီ  မၾကည္ျပာ

သည္တစ္ခါလည္း  ေရပါမလာျပန္ဘူး။

ဘယ္လင္းတ နားနား

က်စ္မသြားတဲ့  လက္ပံပင္

    ဟိုအရင္လိုပါဘဲ  

လက္သည္းကို ဆိတ္တာေတာင္

က်ိတ္ခြင့္မရတဲ့  အံသြားက 

က်ဳပ္ကို  သနားေနလိုက္တာ

ယေန႔  ေနမသာဘူး   မၾကည္ျပာ။